Eugeniusz Kazimirowski, LEWKONIE, 1909-1910

46,3 x 48,0cm - olej, tektura

sygn. l.d.: E Kazimirowski

Na odwr. nalepka (druk, czarny atrament, pieczęć): Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie | 1910 | Nr. 533 | Autor Kazimierowski Eugeniusz | Adres Kraków | Dzieło Lewkonie | Rodzaj Ol. | Cena: 200 K.; powyżej nalepka Agra-Art z 2005 r.

 

Obraz wystawiany:

– Sprawozdanie Dyrekcyi Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie z czynności za r. 1910, Kraków 1911, s. 47, s. 116, nr kat. 405. s. 47 (nabył Leonard Lepszy).

Eugeniusz Kazimirowski w latach 1892-99 studiował (z przerwami) w krakowskiej SSP, m.in. u L.Wyczółkowskiego i T.Axentowicza. W 1897 wyjechał do Monachium, gdzie uczył się w szkole A.Ažbe, a następnie w Akademii u J.C.Hertericha; studiował także w paryskiej szkole Baila. W 1900 przebywał we Włoszech i uczestniczył w zajęciach Akademii Św. Łukasza w Rzymie.
Po powrocie do kraju mieszkał w Krakowie, skąd często podróżował na Ukrainę i Wileńszczyznę, malując tam liczne pejzaże
i portrety. Brał udział w ruchu niepodległościowym i ochotniczo służył w polskim wojsku. Po 1914 zamieszkał w Wilnie. Oprócz malarstwa zajmował się dekoracją teatralną i pracował jako nauczyciel. W 1936 przeniósł się do Białegostoku, gdzie działał w towarzystwach krajoznawczych i zasłużył się dla turystycznej propagandy regionu. Na jego pokaźny dorobek malarski składały się przede wszystkim portrety oraz malownicze pejzaże z Ukrainy, Litwy, Suwalszczyzny i Białowieży, ale także obrazy o tematyce religijnej, sceny myśliwskie, studia roślin i zwierząt. Jego przeważnie realistyczne dzieła zdradzały niekiedy wpływy symbolizmu i skłonność do stylizacji. Większość obrazów artysty zaginęła po jego śmierci.