Litografia barwna, papier Magnani di Pescia 47 x 32 cm; sygn. na płycie l.g. „Dali”; arkusz posiada oryginalną bibułę ochronną z napisem „TAVOLA IV” (tablica IV); każda tablica cyklu jest przypisana do konkretnego rozdziału Pamiętników Casanovy – tablica III i IV do rozdziału p.t. „La Cena di Nina” (Kolacja z Niną).
Wydawca – Delfino Edizioni D’Arte Roma; nakład 1500 egz. ;numerowana była tylko cała teka, ta nr. 0294
Referencje: : “The Official Catalog of the Graphic Works of Salvador Dali” by Albert Field. Ref. # 76-4 pages 32; Michler and Lopsinger catalog raisonné #185
Papier do przedmiotowej edycji został ręcznie wyprodukowany specjalnie do tej edycji przez firmę Magnani di Pescia założoną w 1481 roku i do chwili obecnej produkującą papier „hand made” metodami opracowanymi w XV wieku, a udoskonalonymi w wieku XVIII.
Dali z pomocą Gali napisał książkę kucharską, Les Diners de Gala, 1973, w której umieścił koktajl swojego pomysłu i nazwał go „Casanovą”, to intrygująca mieszanka soku pomarańczowego, Campari, imbiru, brandy i pieprzu cayenne.
Tavola III (Plansza III) z cyklu Mémoires de Casanova przedstawia właśnie słynny motyw kobiety z homarem (lub homara na kobiecym ciele / sceny kulinarnej) i odwołuje się bezpośrednio do rozdziału poświęconego Ninie i kultowej scenie kolacji. Dla Casanowy Nina (aktorka i kurtyzana) była uosobieniem ekstrawagancji i kapryśnej zmysłowości, a epizod z kolacją stał się jednym z najbardziej znanych manifestów hedonizmu w jego Pamiętnikach.
W rozdziale o Ninie ogromną rolę odgrywa luksus i wyrafinowana kuchnia, która ma rozbudzać zmysły. Trufle od wieków uważano za silny afrodyzjak, symbol ziemskiej rozpusty i kulinarnego luksusu.W surrealistycznej interpretacji Dalego świnia uosobienie pierwotnego, zwierzęcego apetytu, który towarzyszył biesiadom u Niny. Dalí zderza tu sferę zmysłowego pożądania człowieka z czysto instynktownym pożądaniem zwierzęcia. Ślimak koło pyska świni to kolejny flagowy rekwizyt w ikonografii Dalego (szczególnie w powiązaniu z Zygmuntem Freudem, którego Dalí fascynował się teoriami). Ślimak w wizji artysty reprezentował połączenie twardej zewnętrznej skorupy z miękkim, zmysłowym i podatnym na zranienie wnętrzem — dokładnie tak jak homar z Tavoli III. W kontekście kolacji u Niny ślimaki symbolizują rozkosze stołu, powolne dawkowanie przyjemności oraz lepką, zmysłową atmosferę weneckiego biesiadowania.
Rozdział poświęcony Ninie obfituje w opisy jedzenia, które staje się metaforą pokusy i pożądania ciała:
„U Niny stół uginał się od najrozmaitszych przysmaków i wyrafinowanych potraw, które miały nie tylko nasycić ciało, ale przede wszystkim rozbudzić uśpione zmysły i uwieść wyobraźnię...”