Feliks Michał Wygrzywalski, PORTO DI ANZIO, ok. 1907

21,3 x 31,8cm - olej, deseczka

sygn. p.d. (ołówkiem): Wygrzywalski

Na odwrocie wzdłuż górnej krawędzi (ołówkiem): koron 130 „Porto Anzio“; obok (tuszem): Altmanowa; ponadto pieczęci odnoszące się do wielkości podobrazia: B | 10; na papierze zabezpieczającym odwrocie przy górnej krawędzi pieczęć: BRACIA KRON | FABRYKA LUSTER I SZLIFIERNIA SZKŁA | STRYJ, Gołuchowskiego 54 | Oprawy ram do obrazów.

 

Po powrocie z Egiptu Wygrzywalski malował sceny z życia włoskiego oraz pejzaże Italii. Kilka lat spędził nad morzem i w górach, całymi miesiącami przesiadując w Porto di Anzio koło Rzymu, gdzie znajduje się willa Nerona, w Terracinie koło Caserty. Wygrzywalski malował wówczas też okolice, Monte Circeo, bagna pontyjskie i Lago di Nimfa. Następnie artysta ruszył na południe do Neapolu, na Capri, przez Sorrento, Amalfi, aż po Kalabrię i Messynę. W 1908 roku artysta pokazał we lwowskim Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych 65 obrazów z tej podróży. Niestety brak dokładniejszych opisów nie pozwala nam stwierdzić, czy prezentowany obraz jest tożsamy z jednym z 3 prezentowanych wówczas pejzaży z Anzio.

Porto di Anzio ukazuje łuk wybrzeża między podstawą Capo d’Anzio a niewielkim cyplem Arco Muto, który stanowił morską granicę cesarskiej rezydencji Anzio. Początkowo, od połowy II wieku p.n.e., na tym terenie znajdowały się prywatne domy wypoczynkowe rzymskiej arystokracji. Z końcem I wieku p.n.e. zostały one zburzone, a na tym terenie wzniesiono długi, zakrzywiony portyk, który obejmował znaczną część naturalnego łuku wybrzeża. W drugiej połowie II wieku n.e. cały obszar przekształcono w imponujący pałac. Obecnie na wybrzeżu znajdują się już tylko ruiny. Na pierwszym planie widoczny jest prawdopodobnie duży fragment ceglanego muru pałacu, który spadł do morza.

Feliks Michał Wygrzywalski (Przemyśl 1875 - okolice Rzeszowa 1944) w latach 1893-98 studiował w ASP w Monachium pod kierunkiem J.C.Hertericha i K.Marra. Studia uzupełniał w Académie Julian w Paryżu. Już w czasie studiów wyjeżdżał do Włoch, a po 1900 przez kilka lat mieszkał w Rzymie. W 1906 podróżował do Egiptu. W 1908 na stałe osiadł we Lwowie. W latach 1909-14 pracował w tamtejszym teatrze jako inspektor sceny. Jeszcze kilkakrotnie podróżował do Włoch. Był malarzem realistą; we wcześniejszym okresie twórczości skłaniał się ku naturalizmowi i silnej ekspresji. Dużą wagę przywiązywał do efektów świetlnych, stosował bogatą, żywą gamę barwną. We wczesnych obrazach często przedstawiał ludzką pracę (Burłacy) lub dramatyczne wydarzenia i napięcia społeczne (Strajk, Chleba nam głodnym). Malował też portrety, akty, pejzaże nadmorskie, krajobrazy z Włoch i Ukrainy. Po podróży do Egiptu w jego malarstwie powtarzały się motywy i tematy orientalne (Modlitwa Arabów, Sprzedawcy dywanów). Zajmował się dekoracyjnym malarstwem ściennym, m.in. w 1908 zaprojektował, a później wykonał alegoryczne malowidła do gmachu Izby Handlowo-Przemysłowej we Lwowie. Zajmował się grafiką, ilustrował książki i czasopisma, projektował witraże, kostiumy i dekoracje teatralne (m.in. do Peer Gynta, Irydiona, Nocy listopadowej).