Od 1920 na stałe osiadł w Paryżu, gdzie obracał się w środowisku École de Paris. Mieszkał m.in. z Moïse Kislingiem, był blisko związany z Melą Muter, z którą po wojnie dzielił pracownię. Brał udział w najważniejszych paryskich salonach: Salonie Jesiennym, Salonie Niezależnych oraz wystawie w Musée des Arts décoratifs (1919). Wystawiał także w Nowym Jorku i w Polsce.
W 1935 roku współtworzył Grupę Paryską Plastyków Polskich. Regularnie powracał do Hiszpanii, gdzie był m.in. scenografem Teatru Odeon w Madrycie i redaktorem graficznym kilku pism artystycznych. W jego twórczości widoczne są wpływy ultraizmu, ekspresjonizmu i symbolizmu.
Podczas II wojny światowej przebywał we francuskim Voiron koło Grenoble. W tym czasie zaginęła znaczna część jego dorobku, pozostawiona w paryskiej pracowni. Po wojnie, w latach 1947–1948, korzystał z atelier Meli Muter.
Jego malarstwo łączy ekspresję z refleksją symboliczną, często podejmując tematy o wymiarze duchowym, wizjonerskim lub metaforycznym.
Zmarł w 1953 roku w Paryżu. Pochowany został na cmentarzu w Montrouge.
