drzeworyt barwny, tusz, papier, 40x26 cm, sygnatura artysty, na marginesie oznaczenie wydawnictwa
Fantastyczny widok nagłej ulewy nad mostem Shin-Ohashi i Atake późnym letnim popołudniem w Edo. Z ciemnego nieba leje deszcz, a ludzie przechodzący przez Nowy Wielki Most szukają schronienia, chowając się pod parasolami, kapeluszami i słomianymi matami. Samotny flisak wiosłuje tratwą wzdłuż rzeki Sumida, a przeciwległy brzeg, znany lokalnie jako Atake, rysuje się ciemnoszarym cieniem. Deszcz jest pięknie oddany delikatnymi liniami, a subtelne cieniowanie bokashi na wodzie i niebie potęguje burzowy nastrój.
W 1856 roku Hiroshige rozpoczął pracę nad swoją ostatnią wielką serią i arcydziełem, „Sto słynnych widoków Edo”. Seria zawiera 118 pionowych drzeworytów przedstawiających klasyczne pejzaże Hiroshige. Od wiosennych kwiatów wiśni po letnie fajerwerki, od spokojnych scen nad rzeką po huczne uroczystości festiwalowe – Hiroshige w dramatyczny i interesujący sposób uchwycił życie w starym Edo. W wielu grafikach Hiroshige zastosował nowatorską technikę kompozycyjną, wykorzystując duże elementy pierwszego planu do kadrowania odległego widoku w tle. Pięknie wydrukowana z delikatnym cieniowaniem bokashi, seria „Sto słynnych widoków Edo” do dziś cieszy się popularnością jako jedno z wielkich arcydzieł Hiroshige i zawiera niektóre z jego najbardziej zapadających w pamięć obrazów.
Te klasyczne projekty zostały odtworzone przez znanego tokijskiego wydawcę Oedo Mokuhansha w okresie ponownego wzrostu zainteresowania ukiyo-e (II poł XX w.). Podobnie jak wiele innych tradycyjnych przedsiębiorstw, rzemiosło drzeworytu było przekazywane z pokolenia na pokolenie, a firma Oedo Mokuhansha została założona przez potomków wydawcy z okresu Edo. Są to piękne grafiki o najwyższych standardach jakości i doskonały wybór dla osób poszukujących wysokiej jakości wznowień starych drzeworytów.
Hiroshige Andō, zwany także Hiroshige Utagawa, to jeden z najbardziej znanych japońskich malarzy i grafików. Jego ojciec, Andō Genuemon, był samurajem niskiej rangi i oficerem brygady strażackiej. Od szesnastego roku życia Hiroshige kształcił się w pracowni Utagawy Toyohiry, pod którego pod opieką rozwijać umiejętności i talent. Młody Hiroshige nasiąkał artystyczną atmosferą, jednocześnie pomagając w codziennym życiu brygady ojca. Dopiero w wieku 27 lat postanowił w zupełności pójść drogą twórczości artystycznej. Po śmierci nauczyciela w 1822 r. zaproponowano mu objęcie pracowni po mistrzu, jednak Hiroshige zrezygnował z oferty i postawił na samodzielność. Dorobek artystyczny Hiroshige do dziś nie został w pełni skatalogowany, ale szacuje się, że powstało około 5000 dzieł, przede wszystkim w technice barwnego drzeworytu. Swoją karierę zaczynał od portretów pięknych kobiet (bijin-ga) i wizerunków aktorów kabuki (yakusha-e), ale po śmierci swojego nauczyciela skoncentrował się przede wszystkim na rodzimym pejzażu. Hiroshige pochodził z rodziny samurajskiej, jednakże identyfikował się z mieszczańską kulturą Edo. Zasłynął przede wszystkim jako twórca serii krajobrazowych takich jak: Pięćdziesiąt trzy stacje na gościńcu Tōkaidō (Tōkaidō gojūsan tsugi no uchi), Sto widoków słynnych miejsc w Edo (Meisho Edo hyakkei) i Sześćdziesiąt dziewięć stacji na drodze Kisokaidō (Kisokaidō rokujūkyū tsugi no uchi). W mistrzowski sposób ukazywał pejzaż w różnych porach roku i dnia, interesowały go zjawiska pogodowe. Eksperymentował z efektami i kompozycją, stosował niekonwencjonalne skróty. Wyjątkowym elementem w jego pracach jest przedstawianie zjawisk atmosferycznych takich jak opady śniegu czy deszczu oraz wichury i burze. Z drugiej strony interesowało go zjawisko cienia i jego działanie zarówno w krajobrazie, jak i domowym wnętrzu.
