Beata Ewa Białecka Na mój obraz i podobieństwo

Mazowieckie Centrum Sztuki Współczesnej „Elektrownia” w Radomiu prezentuje wystawę Beaty Ewy Białeckiej – jednej z najbardziej rozpoznawalnych i cenionych polskich malarek współczesnych. Jej twórczość od lat porusza kwestie duchowości, cielesności, kobiecości, tożsamości i uniwersalnego wymiaru ludzkiego doświadczenia. Są to jednak obszary, których artystka nigdy nie traktuje jako zamkniętych tematów. Przeciwnie – wykorzystuje je, aby stawiać pytania, na które nie ma prostych odpowiedzi.

Twórczość Białeckiej jest głęboko zakorzeniona w tradycji europejskiej. Artystka sięga po ikonografię chrześcijańską, motywy biblijne i mitologiczne, historię sztuki oraz język dawnych mistrzów. Nie czyni tego jednak po to, aby rekonstruować przeszłość. Jej malarstwo prowadzi z tradycją nieustanny dialog, a czasem wręcz spór. To, co znane, zostaje przesunięte, odwrócone, poddane wątpliwości. Dawny obraz staje się punktem wyjścia do opowieści o człowieku współczesnym – jego lękach, pragnieniach, uwikłaniu i potrzebie odnalezienia własnego miejsca.

Tytuł wystawy – Na mój obraz i podobieństwo – odwołuje się pośrednio do biblijnej formuły stworzenia człowieka. Jest w nim jednak coś więcej niż cytat z Księgi Rodzaju. Można go odczytać jako pytanie o to, kto właściwie ma prawo tworzyć obraz człowieka. Kto decyduje o tym, jaki powinien być? Kto definiuje kobiecość, ciało, piękno, świętość, grzech, pożądanie czy cierpienie? I wreszcie – czy człowiek jest stworzony „na obraz i podobieństwo”, czy też przez całe życie sam tworzy własny obraz i własne podobieństwo?

Beata Ewa Białecka (ur. 1966) – malarka, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie. Dyplom uzyskała w 1992 roku w pracowni prof. Jerzego Nowosielskiego.

Tworzy w nurcie współczesnego malarstwa figuratywnego. Łączy inspiracje sztuką dawną i ikonografią religijną z refleksją nad współczesną kulturą i społecznymi rolami kobiet. Symbole chrześcijańskie wykorzystuje jako narzędzie subwersji, podejmując tematykę kobiecości, macierzyństwa, cielesności i pamięci oraz relacji między sacrum i profanum. Zestawia motywy religijne z odniesieniami do kultury popularnej i reklamy. Od 2015 roku istotnym elementem wybranych prac artystki jest haft wykonywany bezpośrednio na malaturze. Wchodząc w dialog z tradycją haftu religijnego, staje się on integralną częścią obrazu i rozszerza środki wyrazu malarskiego.

Laureatka m.in. Grand Prix Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Pomorskiej Nagrody Artystycznej, nominowana do Paszportu „Polityki”. Jej prace znajdują się w zbiorach m.in. Muzeum Narodowego w Gdańsku, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie oraz Museo Colección Roberto Polo – Centre for Modern and Contemporary Art of Castilla-La Mancha w Toledo.